Leer van Fred

Gepubliceerd op 5 november 2020 om 17:17

Vorig jaar kon je twee uur in het theater doorbrengen met Fred van Leer. Wanneer je de zaal verliet wist je alles van kleding en styling. 

Bij die show ben ik helaas niet geweest, maar als ik eerlijk ben kunnen we op dit moment pas echt wat met de, fantastisch gevonden, naam van de theatershow: Leer van Fred. 

De kans is bijna 100% dat je het al mee hebt gekregen, maar toch ter inleiding van deze blog: afgelopen week is er een seksueel getinte video over het internet verspreid waarin Fred van Leer te zien is. Sociale media ontploften en de verhalen over de ziekenhuisopname van Fred die volgde werden groot, groter, grootst. 

Vandaag zag ik op Instagram een video voorbij komen die werd gedeeld door 1 van mijn volgers met de caption 'Deze video wil ik wél delen.' Ik klikte op het filmpje en kwam bij een IGTV-video van Fred die bijna een kwartier duurde. 

Van dat kwartier heb ik zo'n 14 minuten en 59 seconden met tranen in m'n ogen gezeten. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik zo af en toe ongelooflijk moe kan worden van Fred en zijn, op z'n lichtst gezegd, vrij excentrieke persoonlijkheid. Maar deze rauwe beelden konden niet anders dan mijn respect krijgen. Wauw, Fred, wat ongelooflijk dapper. 

 

Mocht je precies willen weten waar hij over vertelt, kan je de video bekijken op het Instagram account van Fred van Leer zelf. Waar ik nu op in wil zoomen voor deze blog is de eerlijkheid van zijn verhaal. Eerlijkheid zie je niet vaak op Instagram, ondanks dat er tegenwoordig wel meer aandacht voor is met hashtags zoals #echtinsta. Échte mensen delen hun échte verhalen. Zo heb ik zelf ook niet onregelmatig op sociale media gedeeld waar ik mee zit en waardoor ik volledig in tranen kan zitten. Toch springt de video van Fred eruit. Zijn emotie valt niet te missen. Het is zo rauw wat hij deelt. Zo ongelooflijk puur. Het zijn geen dramatische tranen, het is precies het gevoel waarvanuit hij spreekt. 

Hoe komt dat nou? Waarom valt Fred met zijn video zo op? Dit zijn vragen die ik aan mezelf gesteld heb. Zijn BN'er status heeft hier voor mij persoonlijk weinig mee te maken. Wat is het dan?

Kijk met me mee. Dit is wat je ziet als je zoekt op #echtinsta: 

 

 

Lachende gezichten, mooie rustige kleuren en prachtige achtergronden. Als je op de foto's klikt, krijg je zeker aangrijpende verhalen te lezen over het echte leven. Maar die foto's zelf laten toch een ander beeld zien. 

 

Ik besef dat ik daar zelf ook 'schuldig' aan ben. Mijn post over de invloed van de ziekte van Lyme op mijn persoonlijkheid ging gepaard met een zwart-wit foto waarop ik glimlach en het prima naar mijn zin heb. Het bericht waarin ik, op mijn persoonlijke account, mijn ervaringen met depressie heb gedeeld liet een vakantiefoto zien. 'Zo ziet mijn vakantie er niet echt uit' was waar mijn bericht mee begon. Maar hoe dan wel? Op de een of andere manier is het eerlijk schrijven één ding, maar zijn eerlijke beelden toch nog een grotere stap. 

En dat is waarom de video van Fred mij zo raakte. Hij vertelt vanuit zijn diepste emoties over wat hem overkomen is afgelopen week. Dit raakt je. 

 

En omdat ik weet dat ik af en toe onwijs onzeker kan worden van de foto's die je hier links ziet, die gepaard gaan met verhalen over de moeilijke aspecten van het leven, wil ik een voorbeeld nemen aan Fred. Ik wil met jullie delen dat ik echt niet altijd positief ben en niet 24 uur per dag dankbaar ben voor de mooie lessen die het leven met Lyme mij geleerd hebben. 

 

 

Ik kan niet altijd naar de mooie dingen kijken en heb regelmatig een grote steen naar de radio willen gooien als ik Marco Borsato hoorde zingen dat het leven altijd mooi is, als je maar goed kijkt. 

 

 

 

Dit is namelijk hoe ik regelmatig wakker word. 

 

 

 

En zo sta ik onder de douche met m'n haar vol sop, omdat ik een pauze moet nemen voordat ik de kracht kan verzamelen om de shampoo weer uit te spoelen.

 

 

 

En daarna ben ik aan het janken! 

 

 

 

Dit is hoe m'n wang eruit ziet als ik de avond ervoor weer eens geen puf had om m'n acne behandeling uit te voeren... 

 

 

 

En zo zie ik eruit als ik met mijn domme kop weer eens op de meest onmogelijke punt in de woonkamer val.

 

 

Zo kan mijn depressie eruit zien.

 

 

Of zo! 

En dit is hoe mijn ogen staan na een dag lesgeven mag knuffelen met de liefste cavia's van de hele wereld.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Tillie
een maand geleden

Mooi, verdrietig
Keek toevallig net het filmpje van Fred.
Heftig, inderdaad.
Jouw verhaal raakt me nog meer
Natuurlijk.
Hoop je vangnet te zijnxxx

Mette
een maand geleden

Hanna, je bent een inspiratie!

Luuk
een maand geleden

Trots op jou