Waarom luister je wel naar Mark Rutte maar niet naar je eigen lichaam?

Gepubliceerd op 25 april 2021 om 16:35

Er is de afgelopen tijd enorm veel kritiek hoorbaar. Op het kabinet en vaak in het bijzonder op Mark Rutte. 

Ik ga nu niet in op alle beslissingen die de beste man de afgelopen maanden heeft gemaakt, maar het heeft voor mij wel iets aan het licht gebracht. 

Specifieker heeft een van de meest omstreden maatregelen dat gedaan: de avondklok. Ondertussen mag je tot 22.00 uur gaan en staan waar je wilt, maar eerst moest je toch echt om 21.00 thuis zijn. Of in ieder geval binnen. 

Op sociale media zag ik af en toe al wat grappende opmerkingen voorbij komen: 'Ideaal zo'n avondklok, als je naar je schoonouders gaat' of 'nu kan ik eindelijk om 21.00 uur naar bed zonder raar aangekeken te worden.'

En toen kwam langzaam het besef dat ik als chronisch zieke die avondklok ook wel lekker vind. Natuurlijk is die regel enorm beperkend en valt er te bediscussiëren of je zo'n maatregel moet willen invoeren, maar man, wat een prettige grens voor mezelf! Om 20.00 uur ga je langzaam aan weg en niemand die er raar van opkijkt. Niemand vraagt of je niet nog wat langer kon blijven, omdat het net zo gezellig is. 

Als ik ergens naar toe ga is er vaak al weinig energie voordat ik vertrek, maar zo rond een uur of acht is het écht klaar. En nu is dat praktisch gezien ook echt zo. 

Ondanks dat die gestelde grens best gunstig uitpakt af en toe, doet het ook een wat meer zelfkritische vraag opkomen... Waarom kan ik het wel als Mark Rutte de grens bepaalt? Waarom kan ik nu ineens overal uiterlijk kwart over acht vertrekken? En waarom kan ik dat dus niet als mijn lijf aangeeft dat het op is, dat het niet meer gaat? 

Ik denk dat de lading haatreacties die Rutte op het moment krijgt hier gedeeltelijk antwoord op kan geven. De situatie is niet 1:1 te vergelijken en kritische vragen zijn op het moment terecht, maar het laat wel iets zien. Mensen nemen niet zomaar iets aan. Ze kijken met een kritische blik. Iedereen kijkt vanuit zijn eigen perspectief tegen de problemen aan en komt op voor de groep waar hij bij hoort. 

Wanneer je chronisch ziek bent, zoals ik, merk je dit ook wanneer je grenzen aangeeft. Mensen stellen vragen. Of je niet even een half uurtje kan gaan liggen om dan weer door te gaan. Of je al pijnstillers hebt ingenomen. Of het niet genoeg is dat je morgen lekker kunt uitslapen. 

Als je nu tegen half negen afhaakt, kan je lekker mee roepen. Dat je Rutte zo'n idioot vindt. Hoe ongelooflijk stom die avondklok is. Hoe gezellig je het vindt en hoe graag je had willen blijven. De minister-president geeft je hier iets wat je regelmatig mist: je hoort bij de grote groep. Je wijkt niet af, bent net als iedereen. 

Helaas is de realiteit dat ik vaak wél afwijk van het gemiddelde. De opmerking 'nou, dit heb ik nog nooit gezien' heb ik ondertussen toch echt regelmatig gehoord.  

En de reacties die ik noem, doen pijn en kunnen me boos maken. Maar toch kan 'de normale groep' hier ook weinig aan doen. Tuurlijk is begrip waardevol en steun ongelooflijk belangrijk, maar ik ben toch zelf degene die er doorheen moet. 

Daarom wil ik mezelf het advies geven wat ik Mark ook zou geven. Wees open over waar je doorheen gaat. Deel je gevoelens, welke beslissingen je hebt moeten nemen en wat dat met je heeft gedaan. De ander weet niet waar jij ervaart, jij bent de enige die daar licht op kan schijnen. 

En zelf moet ik na 8 jaar nog steeds werken aan het aanvoelen en stellen van grenzen. Opkomen voor mezelf en mijn lijf mag best wat vaker.

Note to self: als Mark Rutte zo'n incapabele lul is als velen zeggen? Waarom luister je dan wel naar hem en niet naar jezelf? ;)


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.